طب سنتی کره

(طب سنتی کره که در کره شمالی با نام داروی Koryo شناخته می شود)  طب سنتی است که در کره انجام می شود. پزشکی کره ای ، شاخه ای از پزشکی آسیای شرقی ، از شبه جزیره کره و شبه جزیره یوها نشأت گرفته است که قبلاً در بیشتر زمان های گذشته کره بوده است ، که بیانگر آن است که در دو منطقه کره و چین منتقل و توسعه یافته است که قبلاً ساکن مردم امروز کره بودند.

تاریخچه

سنت های طب کره ای از دوران باستان و ماقبل تاریخ آغاز شده است و می توان آن را تا ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد ردیابی کرد. وقتی سوزنهای سنگ و استخوان در استان هامگیونگ شمالی ، کره شمالی کنونی پیدا شد. منشا medicine طب کره ای کره است. در Gojoseon ، جایی که افسانه بنیانگذاری کره ثبت شده است ، داستان یک ببر و یک خرس وجود دارد که می خواست به شکل انسانی دوباره تجسم یابد و افسنطین و سیر خورد. در Jewang Ungi (제왕운기) ، که در زمان سامگوک یوسا نوشته شده است ، افسنطین و سیر به عنوان “داروی خوراکی” توصیف می شوند ، که نشان می دهد ، حتی در زمان هایی که داروی ناخواسته جریان اصلی بود ، گیاهان دارویی به عنوان داروهای درمانی در کره داده می شدند. از گیاهان دارویی در این زمان به عنوان درمان درمانی مانند تسکین درد یا آسیب دیدگی همراه با دانستن اینکه چه غذاهایی برای سلامتی مفید هستند استفاده می شد. علاوه بر این ، افسنطین و سیر در گیاه شناسی باستان چینی یافت نمی شود ، که نشان می دهد طب سنتی کره شیوه های منحصر به فردی ایجاد کرده و آنها را از فرهنگ های دیگر به ارث برده است.

در دوره سه پادشاهی ، طب سنتی کره به طور عمده تحت تأثیر داروهای سنتی دیگر مانند طب باستان چینی قرار گرفت. در سلسله گوریئو ، تحقیقات شدیدتری درباره گیاهان خانگی صورت گرفت: نتیجه آن انتشار کتابهای متعددی درباره گیاهان خانگی بود. نظریه های پزشکی در این زمان بر اساس طب سلسله سونگ بود ، اما نسخه ها بر اساس داروهای دوره شیلا متحد مانند متن پزشکی نسخه های کمک های اولیه با استفاده از مواد بومی یا اتاق کمکهای اولیه در هانیانگ بود که در سال ۱۲۳۶ منتشر شد مجلات پزشکی دیگری در این دوره مانند راهنمای مقدماتی پزشکی برای عموم مردم یا جیونگ دهان هیوبانگ منتشر شدند.

در دوره جوزون پزشکی رونق گرفت. به عنوان مثال ، اولین سیستم آموزش پرستاران در زمان پادشاه Taejong (1400-1418) ایجاد شد ، در حالی که در زمان سلطنت پادشاه Sejong بزرگ (۱۴۱۸-۱۴۵۰) تدابیری برای توسعه انواع مواد دارویی کره ای اتخاذ شد. این تلاش ها در داروخانه های گیاهی ، ۱۴۳۳ سیستم سازی و منتشر شد ، که به پایان رسید و شامل ۷۰۳ داروی بومی کره بود ، انگیزه ای برای قطع وابستگی به طب چینی را فراهم می آورد. داریه المعارف پزشکی به نام مجموعه طبقه بندی شده از نسخه های پزشکی (نسخه پزشکی ، اتاق) ، که شامل بسیاری از آثار کلاسیک طب سنتی چینی ، نوشته شده توسط  کیم یه مونگ و سایر پزشکان رسمی کره از ۱۴۴۳ تا ۱۴۴۵ بود ، مورد توجه قرار گرفت به عنوان یکی از بزرگترین متون پزشکی قرن ۱۵ این شامل بیش از ۵۰،۰۰۰ نسخه و شامل ۱۵۳ متن مختلف کره ای و چینی ، از جمله نسخه مختصر پزشکان سلطنتی است که توسط چوی چونگ جون در سال ۱۲۲۶ نوشته شده است. مجموعه طبقه بندی شده نسخه های پزشکی از ارزش تحقیقاتی بسیار مهمی برخوردار است ، زیرا محتوای بسیاری از کتابهای پزشکی کره ای و چینی باستان را که مدتهاست از دست رفته بودند ، نگهداری می کند

پس از این ، کتابهای زیادی در زمینه تخصصهای پزشکی منتشر شد. سه پزشک از سلسله جوسون (۱۰۱۰-۱۳۹۲) وجود دارند که به طور کلی پیشرفت بیشتر طب سنتی کره را به خود اختصاص می دهند – هون جون ، سام و لی جیما. پس از حمله ژاپن در سال ۱۵۹۲ ، هون جون ، اولین پزشک اصلی ، (دونگویی بوگام) را نوشت. این کار بیشتر پزشکی کره ای و چینی زمان خود را ادغام کرد و در داروهای چینی ، ژاپنی و ویتنامی تأثیرگذار بود.

تأثیر عمده بعدی در طب سنتی کره مربوط به گونه شناسی ساسانگ (داروی فکری) است. لی جیما و کتاب او ، “اصل حفظ زندگی در طب شرقی” (دونگ سوسه بوون) به طور سیستماتیک با تأثیر کنفوسیوس گرایی کره و تجربیات بالینی وی در کره نظریه پردازی کردند. لی جه ما گفت که حتی اگر بیماران از یک بیماری رنج ببرند ، بیماران به دلیل پاتوفیزیولوژی افراد نیاز به استفاده از گیاهان دارویی مختلف برای درمان بیماری مشابه دارند. وی تأکید می کند که سلامت بدن انسان رابطه نزدیکی با وضعیت روانی دارد. وی معتقد بود که ذهن و بدن انسان از هم جدا نیستند و از نزدیک یکدیگر را منعکس می کنند ، و هنگام بررسی علل بیماری باید جنبه ذهنی مورد توجه قرار گیرد. بنابراین ، نه تنها غذا و محیط طبیعی بلکه تغییرات عاطفی در انسان نیز می تواند دلیل اصلی دیگر بیماری باشد. وی معتقد بود که تشخیص و درمان پزشکی باید بر اساس تیپولوژی شخص باشد تا علائم به تنهایی و به هر فرد بسته به وضعیت فرد باید نسخه های مختلفی داده شود. گونه شناسی ساسانگ (داروی پزشکی) بر اساس واکنشهای مختلف به بیماری و گیاهان ، بر روی بیماران منفرد متمرکز است. با تشخیص درست بیماری را با درمان علت اصلی درمان کنید. کلید این تشخیص این است که ابتدا اندام های داخلی یا پاتوفیزیولوژی هر بیمار مشخص شود.

فرد شناخته شده بعدی سام ، یک پزشک کشیش است که اعتقاد بر این است که در قرن ۱۶ زندگی کرده است. اگرچه درباره سام از جمله نام واقعی و تاریخ تولد او ناشناخته است ، اما ثبت شده است که وی نزد راهب معروف سامیانگ تحصیل کرده است. وی یک سیستم طب سوزنی ایجاد کرد که از تئوری پنج عنصر استفاده می کند.

در اواخر سلسله چوسون ، اثبات گرایی رواج داشت. شواهد بالینی معمولاً به عنوان پایه ای برای مطالعه بیماری و ایجاد درمان مورد استفاده قرار گرفت. دانشمندانی که از سیاست دور شده بودند ، خود را وقف معالجه بیماری ها کردند و در نتیجه ، مدارس جدید طب سنتی تأسیس شدند. کتابهای ساده ای در زمینه پزشکی برای مردم عادی منتشر شد.

لی جیما ، انسانها را بر اساس احساسی که بر شخصیت آنها مسلط بود و برای هر نوع درمان توسعه داد ، به چهار نوع اصلی طبقه بندی کرد:

  • Tae-Yang (태양, ) or “greater yang”
  • So-Yang (소양, ) or “lesser yang”
  • Tae-Eum (태음, ) or “greater yeum”
  • So-Eum (소음, ) or “lesser yeum”

مواد و روش ها

گیاه شناسی ، مطالعه و تمرین استفاده از مواد گیاهی به منظور غذا ، دارو یا سلامتی است. ممکن است گل ، گیاه ، بوته ، درخت ، خزه ، گلسنگ ، سرخس ، جلبک ، جلبک دریایی یا قارچ باشد. این گیاه ممکن است به طور کامل یا فقط با قطعات خاصی مورد استفاده قرار گیرد. در هر فرهنگ یا سیستم پزشکی انواع مختلفی از گیاهان دارویی وجود دارد: گیاهان دارویی حرفه ای و غیر روحانی ، جمع آوری گیاهان و سازندگان دارو.

داروهای گیاهی ممکن است به اشکال مختلف از جمله تازه ، خشک ، کامل یا خرد شده ارائه شوند. گیاهان ممکن است به صورت دم کرده هنگامی که یک گیاه در مایع خیسانده یا جوشانده می شود آماده می شوند – برای مدت زمان مشخصی در آب با حرارت ملایم بجوشد. برخی از نمونه های تزریق بابونه یا نعناع فلفلی ، با استفاده از گل ، برگ و گیاهان پودر شده است. نمونه های جوشانده ممکن است گل رز ، پوست دارچین و ریشه شیرین بیان باشد که از میوه ها ، دانه ها ، پارس و ریشه تشکیل شده است. گیاهان تازه و خشک را می توان در جایی که گیاهان در الکل نگهداری می شوند یا در عصاره سرکه قرار دارند ، تنتور داد. آنها را می توان به عنوان شربت هایی مانند گلیسیریت در گلیسیرین گیاهی نگهداری کرد و یا در عسل معروف به میلز قرار داد. گیاهان خشک و پودر شده و یخ زده را می توان به صورت فله ، قرص ، تروشه مشابه لوزی ، خمیرها و کپسول ها یافت.

مصارف گیاهی غیر خوراکی شامل کرم ، حمام ، روغن ، پماد ، ژل ، آب مقطر ، محلول شستشو ، ضماد ، کمپرس ، اسفنج ، بخار ، دود استنشاق و روغن های فرار معطر است.

بسیاری از متخصصان گیاهان دارویی درگیری مستقیم بیمار را بسیار حیاتی می دانند. این روش ها بسته به سنت های گیاهی هر منطقه متفاوت ارائه می شوند. طبیعت لزوماً ایمن نیست؛ هنگام درجه بندی کیفیت ، تصمیم گیری در مورد دوز ، درک اثرات احتمالی و هرگونه تداخل با داروهای گیاهی باید از توجه ویژه ای استفاده شود.

یک نمونه از داروهای گیاهی استفاده از قارچ های دارویی به عنوان غذا و چای است. قارچ قابل توجهی که در طب سنتی کره استفاده می شود ، Phellinus linteus  است که به عنوان Song-gen معروف است.

طب سوزنی

از طب سوزنی برای برداشتن خون یا تحریک نقاط خاصی بر روی انسان و حیوانات با قرار دادن آنها در نقاط فشار خاص بدن استفاده می شود. طب سوزنی سنتی شامل این اعتقاد است که “نیروی حیاتی” (qi) در داخل بدن به خطوطی به نام نصف النهار گردش می کند. تحقیقات علمی هیچ مدرکی از نظر بافت شناسی یا فیزیولوژیکی برای مفاهیم سنتی چینی مانند چی ، نصف النهار و نقاط طب سوزنی پیدا نکرده است و بسیاری از پزشکان مدرن دیگر از وجود انرژی نیروی حیاتی (چی) که از طریق نصف النهار جریان دارد پشتیبانی نمی کنند ، سیستم های اعتقادی اولیه نقاط فشار را می توان از طریق مخلوطی از روش های مختلف از وارد کردن و برداشتن سوزن های بسیار کوچک تا استفاده از گرما تحریک کرد ، که به عنوان گرما درمانی شناخته می شود. نقاط فشار را می توان با لیزر ، ماساژ و وسایل الکتریکی نیز تحریک کرد.

گرما درمانی

گرما درمانی روشی است که در آن گرما با چوب یا مخروطی از ماگوریت سوزان به بدن وارد می شود. این ابزار بدون سوختن پوست بر روی ناحیه آسیب دیده قرار می گیرد. مخروط یا چوب را می توان روی یک نقطه فشار قرار داد تا خون تحریک و تقویت شود.

یک مطالعه کاکرین ، شواهد محدودی را در مورد استفاده از موکسیبوسیتوس در اصلاح بریچ نوزادان یافت و خواستار آزمایشات آزمایشی بیشتر شد. گرما درمانی همچنین برای درمان درد ، سرطان ، سکته مغزی ، کولیت اولسراتیو ، یبوست و فشار خون بالا مورد مطالعه قرار گرفته است. بررسی های سیستماتیک دریافتند که این مطالعات از کیفیت پایینی برخوردار هستند و یافته های مثبت می تواند به دلیل سوگیری انتشار باشد.

تحصیلات

دانشکده تحصیلات تکمیلی پزشکی کره ای

دولت کره جنوبی یک مکتب ملی طب سنتی کره تاسیس کرد تا گنجینه ملی خود را پس از بسته شدن اولین مرکز آموزشی مدرن (دانشکده پزشکی دونگ-جی) صد سال پیش توسط حمله ژاپن ، به طور مستحکم تأسیس کند.

در سال ۲۰۰۸ ، دانشکده پزشکی کره در دانشگاه ملی پوسان با ۵۰ دانشجوی کارشناسی در پردیس پزشکی یانگسان تاسیس شد. بیمارستان پزشکی کره جدید وابسته و مرکز تحقیقات بالینی در دست ساخت است.

در مقایسه با مدارس کارشناسی ارشد پزشکی سنتی رایج (۶ سال) ، این یک مدرسه تحصیلات تکمیلی ویژه است (۴ + ۴).

بیمارستان عمومی پزشکی کوریو

داروی کوریو نوعی داروی سنتی است که در کره شمالی استفاده می شود و توسط دولت کره شمالی تبلیغ می شود و نیمی از مراقبت های بهداشتی گزارش شده در این کشور را ارائه می دهد. این کار تا حد زیادی در بیمارستان عمومی پزشکی کوریو ، پیونگ یانگ انجام می شود. نمونه هایی از داروهای Koryo که به صورت تجاری به فروش می رسند ، Kumdang-2 و Royal Blood-Fresh هستند که هر دو مورد علاقه گردشگران چینی به کره شمالی هستند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *